Bir prematüre annesi olmak

Bugün oğlumun hastanedeki 42. Günü.
Pazartesi günü yoğun bakıma alınmıştı.Bugün tekrar servise çıkarılmış. Evden çıkmadan aradığımızda öğrendik ve süt getirin dediler.
Çok sevindik eşimle hemen buzluktan sütleri aldık yanımıza.
Hastaneye gittik asansörde Deniz hanım Uzman hekim Tan bebeğin servise çıktığını ve beslendiğini söyledi.
İçeri girene kadar sevincimi anlatamam. Bir süre bekledik dışarıda.
Sonra oğlumun yanına girdik. Yüz üstü yatıyordu.Çok güzeldi.
Hemşire saat 1 e kadar beslendi sonra kusmaya başladı dedi beslenmeye kestik dedi.
Ve yine bir şok.
Ne heyecanla götürmüştük sütleri.
Asistan doktorla konuştuk testlerin sonucunu bekliyoruz dedi.
Sonra çıktık eve geldik.

Yine bıraktık onu hastanede ,  yine bir cuma , yine bir bekleyiş.
Aklımda elleri kaldı minicik morarmış , kolları bacakları damar yolu aranmış , ve yüzü flasterden kızarmış.İçim acıdı aklım , ruhum orda kaldı.

Anne olmak zor diyordum ama prematüre annesi olmak kadar değilmiş.
Hem de 2 yaşında bir kız annesi olupta prematüre bir bebeğin olması çok daha zormuş.
Güçlü , dirayetli olmak lazım. Hastanede bir yavrumu bırakırken diğerinin beni özlediğini unutmamam lazım.Bir damla gözyaşı dökeceğime bir damla sütün çıktığına sevinmektir yapmam gereken.Zaten günlerdir bir damla süt olsun diye herşeyi yapıyorum.

Prematüre annesi olmak hep umutlu olmakmış.
Umudunu hiç yitirmemekmiş.

Oğlum önce Allah'a daha sonra doktorlara hemşirelere emanetsin orda .
Seni çok seviyoruz çok özledik.
Geleceğin günü kollarımda olacağın günü bekliyorum.
Allahımdan istediğim tüm annelerin sağlıkla bebeğini kucağına alması.

Annen